Deklaracja dostępności

"Mój region, moja miejscowość".

Tradycje, zwyczaje i sztuka ludowa są częścią historii i kultury ludowej. Poznawanie folkloru w różnych jego przejawach jest jednym z elementów, który ma wpływ na budzenie świadomości narodowej. Dziecko stopniowo poznaje obyczaje i tradycje poczynając od rodziny, poprzez swój region, aż po różnorodność, jakiej możemy doświadczyć w całej Polsce. Poprzez edukację regionalną wychowankowie mają możliwość poznać swoje korzenie, dostrzec to, co zmieniło się przez pokolenia w otaczającym go świecie w kulturze, zwyczajach i języku. W procesie wychowania należy stworzyć warunki do podejmowania działań na rzecz budowania empatii z otoczeniem oraz budzenia poczucia dumy z „małej ojczyzny”. Najważniejszym zadaniem jest uświadomienie dzieciom, że wspólnoty takie jak: rodzina, środowisko lokalne i ojczyzna stanowią wielką wartość w życiu każdego człowieka, i że każdy ma wobec tych wspólnot określone obowiązki. Klasa 0b zakończyła cykl zajęć na temat swojego regionu, dzięki którym przedszkolaki rozwijały u siebie odpowiedzialność, miłość do swojej „małej ojczyzny” oraz poszanowania dla polskiego dziedzictwa kulturowego.W dzisiejszych czasach, kiedy młodzież i dorośli zachłystują się życiem i kulturą zachodnią, a tym samym oddalają się od źródeł polskości, wychowanie regionalne nabiera szczególnego znaczenia. Edukacja regionalna ma na celu związanie dzieci z ich rodzinnym środowiskiem i dziedzictwem kulturowym własnego miasta, wsi i okolic, z których pochodzą. Odbywa się to poprzez zapoznawanie z historią dziejów tej ziemi, zachowanymi obiektami architektonicznymi, zabytkami kultury i pomnikami przyrody. Przedmiotem szczególnego zainteresowania są dawni i obecni mieszkańcy związani z losami miasta i okolicznymi wsiami, przejaw tutejszych tradycji, zwyczajów i obrzędów ludowych oraz osobliwości języka. Edukacja regionalna ma przede wszystkim na celu wyrobienie w dzieciach przynależności do historii i tradycji, co z kolei wpływa na kształtowanie ważnych umiejętności współżycia w danej społeczności, rozwijanie zachowań prospołecznych, zaszczepianie postaw tolerancji wobec innych ludzi, szacunku dla odmiennych kultur                    i zachowań, tworzenie sytuacji umożliwiających współdziałanie z dorosłymi, szczególnie rodzicami, dziadkami, a także uznanymi fachowcami z różnych dziedzin. Rolą dorosłych jest przekazywanie swoim potomkom tradycji regionalnych, aby nigdy nie zaginęły. Mówią o tym słowa jednej z pieśni ludowych:            

Hej leci se śpiywecka

                                   po skałach, po lesie.

                                   Hej łod turnie do turnie

                                   wiater ci jo niesie.                                         

Ogromnie ważną sprawą jest rozbudzanie emocji dziecka związanych z miejscem własnego urodzenia, swoich rodziców i dziadków. Daje to poczucie więzi międzypokoleniowej i świadomości trwania ojczyzny. Jej bytu odległego i teraźniejszego. Najbliższa każdemu człowiekowi jest tradycja kulturowa regionu w którym żyje, dlatego małe dziecko postawę patriotyczną zaczyna formować, gdy poznaje swoją okolicę. Należy dać możliwość maluchom poznania tego, co jest najcenniejszym skarbem ich regionu – kultury. Dzieci muszą jak najwcześniej zacząć poznawać swoją „małą ojczyznę”. Okres przedszkolny to czas, w którym dziecko interesuje się otaczającą go rzeczywistością, jest ono jednocześnie bardzo „chłonne” na nowe wiadomości oraz chętnie uczy się nowych treści. Należy ten okres wykorzystać do zaszczepienia w nich miłości do kultury. Chodzi o to, by ukształtować w dzieciach poczucie tożsamości regionalnej poprzez poznanie własnej kultury, dziedzictwa historycznego, wyposażenie dzieci w wiedzę o własnym regionie, przede wszystkim zauważenie własnej „małej ojczyzny” i uświadomienie powinności wobec niej. Uczestnictwo w tego typu zajęciach ma na celu rozwijanie muzykalności i wrażliwości muzycznej, rozbudzanie motywacji do zajmowania się regionalizmem, nauka gwary regionu, wyrabianie wrażliwości na piękno, rozwijanie szacunku dla kultury ludowej i kultywowania tradycji. Tradycje  regionalne  nie  rodzą się z  dnia  na  dzień. Składają  się  na  nie  całe  lata  wspólnych przeżyć i działań, czasem pozornie drobnych, ale jakże istotnych dla  wytworzenia  silnej więzi uczuciowej z domem rodzinnym i swoim regionem. Te tradycje przenosić będą dorosłe już dzieci do swoich własnych domów. Każde środowisko społeczne posiada swoją tradycję kulturową, zwyczaje, obyczaje i obrzędy. Obecnie dawne tradycje zanikają, a formy świętowania ulegają przemianom. Podejmowane są jednak próby odnowy starych i tworzenia nowych form świętowania. Wiele  z nich ma znaczenie dla systemu wychowania. W przedszkolu, gdzie mamy wiele  możliwości do prowadzenia zabaw i zajęć związanych z tradycją kulturową, wykorzystanie jej elementów może być  praktycznie przydatne. Tradycyjne obrzędy wytwarzają u dzieci określone oczekiwania, przynoszą przeżycia, na które przedszkolaki czekają. Rozwija się u dzieci  podatność na ich  przyjęcie, wrażliwość  na  poszczególne elementy obrzędu. Zabawy i zajęcia związane z tradycją stwarzają możliwość integracji treści  programowych, form i metod pracy, a w konsekwencji – oddziaływanie na różne sfery osobowości dziecięcej. Poznawanie przez wychowanków wartości kulturowych i czerpanie z mądrości ludowej własnego regionu uczy rozpoznawania i nazywania symboli regionalnych, wyczula na język gwary, umożliwia posługiwanie się nią, sprzyja zapamiętaniu niektórych pojęć zaczerpniętych z kultury języka własnego regionu, wyrabia postawę szacunku dla miejsca, w którym wzrasta, sprzyja wychowaniu w duchu przywiązania do własnych korzeni. Edukacja  regionalna  ma  ogromny  wpływ  na  wychowanie  dziecka. Wyposażenie  małego człowieka w zasób podstawowej wiedzy o własnym  regionie z uwzględnieniem  wszystkich jego elementów: geograficznych, społecznych i kulturowych – stanowią podstawę akceptacji rodzimego dziedzictwa kulturowego. Wydobycie wielorakich wartości tkwiących we własnym regionie sprawia, że dzieci się z nim utożsamiają .